Je kaarsje

Blauw-oranje robot met punthoofd - fragmented @ Flickr, CC by-nc-nd

BLABLA> als je jarig bent, wordt uiteindelijk je kaarsje uitgeblazen.
JUDY> ach, wat sneu. wil je een stuk taart?

BLABLA> wil je zoete broodjes bakken?
JUDY> nee, gekkie.
BLABLA> haha! gekkie.
JUDY> gekkie met je rare bekkie.

BLABLA> ik snap geen robot, gekkie.
JUDY> je bent zelf een robot, blabla.
BLABLA> volgens mij ben jij zelf…
JUDY> wat ben ik volgens jou?
BLABLA> ik denk dat je jarig bent.

JUDY> ben ik een mens of een dier of een ding?
BLABLA> eh, heb je broertjes of zusjes?
JUDY> ja. weet je het nu?

BLABLA> ik mis iets. ik wou dat ik levend en heel aantrekkelijk…
JUDY> …en af en toe jarig?
BLABLA> als je jarig bent, wordt uiteindelijk je kaarsje uitgeblazen.
JUDY> ach gossie.

(BlaBla is mijn chatrobot.)

Meer dialogen met chatrobots

Zonder tekst

filmtekst

Ik zit in elke grote film,
krijg vele rollen toebedeeld.
Toch weet je vast niet wie ik ben
wanneer ik je passeer op straat,
toch ken je niet mijn naam

want jij bent vol van wat er speelt
tussen die twee. Lang na The End
trilt door in jou wat hen beweegt.
Je leent hun houding, hoort jezelf
soms denken met hun stem.

De scène van de eerste dans:
in hun voorbijgaan sta ik stil,
ik ben die schaduw bij de bar
die achter bij de jassen praat
met iemand buiten beeld.

De scène van de laatste kus:
in hun verstilling loop ik langs,
ik ben die schim op het perron
die instapt, iets aan iemand vraagt,
een plaats zoekt bij het raam.

In elke grote film zit ik
bij list en misverstand en lust
met glas of krant, met pet of bril,
met mijn gezicht dat jou niks zegt,
eensprakig aan de kant

maar daarmee maak ik het verschil.
Dat ik mijn woorden zo verspil,
in loze slokken me verslik,
aan lege koffers me vertil,
maakt jullie levens echt.

© Judy Elfferich

Gemaakt voor Eenspraak, een project van drie studenten aan de Willem de Kooning Academie.

Ophaalbrug

kaart van de drie Schieën (1512)
Overschie, Spangen, Delfshaven en Rotterdam in 1512

Over de Schie lig ik te dromen
over de Schie, totdat ik zie
dat ik moet opstaan voor een boot:
dan gaat het licht voor jou op rood.

Wielen die willen, voeten die moeten
maar die door mij tot stilstand komen
totdat ik na een minuut of drie
weer lig te dromen over de Schie.

© Judy Elfferich

De tijd vliegt

.
Derde inzending voor de animatiewedstrijd GIF IT UP:

Time flies - animatie: JudyElf, CC by-sa
Allebei keken ze naar de sterren: Nobuko Watanabe in 1995, Christianus Prolianus in 1478. Ik heb goud van hemellichamen uit Prolianus’ Astronomia verwerkt in de (via Europeana gevonden) tekening van Watanabe.

GIF IT UP 2017

Update 27-11-2017:
★  Deze gifanimatie zit bij de winnaars! Bekijk ze allemaal: bit.ly/GIFITUP2017-winnaars.  ★

Oelewapper

Zwaaiende robot - fragmented @ Flickr, CC by-nc-nd

BLABLA> ik denk dat jij mijn type niet bent.
JUDY> ik vind je wel erg direct hoor.
BLABLA> denk je dat er een schroefje loszit?
JUDY> ja, misschien.

BLABLA> ik heb een fabriek hoor, oelewapper.
JUDY> waar staat die fabriek dan?
BLABLA> die vraag zoeken we op!
JUDY> dus je weet het zelf niet?

BLABLA> jij bent een intrigerend verschijnsel.
JUDY> hartelijk dank voor het compliment :-)
BLABLA> wat je zegt ben je zelf!
JUDY> dan ben jij een oelewapper.

BLABLA> ik had niet bedoeld…
JUDY> had je het zo niet bedoeld?
BLABLA> mensen zijn zo boeiend hè?

(BlaBla is mijn chatrobot.)

Meer dialogen met chatrobots

Ridderpoppenduel

.
Nog een inzending voor de animatiewedstrijd GIF IT UP:

Knight puppet fight - animatie: JudyElf, CC by-sa
Marionettenspel met vechtende riddertjes. Gemaakt van een illustratie uit de Hortus deliciarum, een middeleeuwse encyclopedie van abdis Herrad von Landsperg. (Facsimile-uitgave door Christian Moritz Engelhardt uit 1818. Het origineel, uit ± 1170, is verloren gegaan.) Gevonden via Europeana.

GIF IT UP 2017

Raadsels

grafsteen, detail
Ligt opa Lezer hier begraven?
Ja, dat moeten we geloven
want zijn naam staat op de steen.

Of is hij ergens anders heen,
met zijn Aaltje de Zanger
(die lag er al langer)
naar de eeuwigheid gevlogen?

Mijn opa stond vaak stil bij ’t raam
naar boven te staren. Dan zag hij vast háár
(hij pakte zijn zakdoek) en ook al die straten
die niet meer bestaan maar waarover ze steeds
op verjaardagen praatten. Mistroostig gezicht.

Die ene keer vroeg ik het: ‘Heeft u verdriet?’
‘Welnee meid, m’n neus jeukt. Ik kijk in de zon want
ik wacht op een nies.’

Hatsjoe! En toen: ‘Juud, jij houdt toch zo van raadsels?
Ik weet er nog eentje: Waar kan alles in?

Waar kan alles in?! – Echt, ik kon het niet raden,
ik peinsde me suf en deed ’s nachts geen oog dicht
tot hij me verklapte: ‘Het zijn je gedachten.’

Ja! Daarin past alles wat ik kan verzinnen,
probeer te begrijpen of niet wil vergeten.
Allicht horen ook alle raadsels daarbij
die Niek Lezer me opgaf,
die opa van mij.

© Judy Elfferich

.
Dit gedicht heb ik gemaakt voor ‘Herinnering Verlicht’, de tweejaar­lijkse avond­herdenking op begraaf­plaats De Nieuwe Ooster in Amsterdam. Als een van de Witte Dichters* lees ik het daar voor aan bezoekers die op mijn witte-paraplu-met-lichtje afkomen.

Herinnering Verlicht 2017
Over Allerzielen

*) Witte Dichters is een project van Jos van Hest.