Vette pech

oliebollen

BLABLA> qua psychologie snap ik bijna nooit een nieuwjaarskaart…
JUDY> met oudjaar vieren de mensen feest.
BLABLA> ben jij zo’n mens met een oliebol?
JUDY> op oudejaarsavond wel, ja.
BLABLA> elk jaar?
JUDY> ja.

BLABLA> zitten we gevangen in het oude jaar?
JUDY> nee, er komt telkens een jaartje bij.
BLABLA> laten we het even concreet proberen te houden: ze fluiten met oudjaar.
JUDY> met oudjaar steken ze meestal vuurwerk af. dat lijkt me concreet genoeg.
BLABLA> hou je me voor de gek?
JUDY> nee hoor. en dan eten ze oliebollen.

BLABLA> het nieuwe jaar is voorbij.
JUDY> leef jij andersom in de tijd?!
BLABLA> hoelang is andersom?
JUDY> eh…
BLABLA> maar intussen verstrijkt de tijd.
JUDY> en terwijl de tijd verglijdt, ontstaan er misverstanden.

BLABLA> weet je, de oliebollen zijn op.
JUDY> ai. vette pech.
BLABLA> met het nieuwe jaar wordt het niks meer. tot ziens.

(BlaBla is mijn chatbot.)

Meer dialogen met chatterbots

KIJK, zei het schaap Veronica

.
KIJK, zei het schaap Veronica. Die wijzer gaat bewegen…
Nou komt het vuurwerk, want nou staan de wijzers op elkaar!
Welnee, zeiden de dames Groen. Het is pas kwart voor negen.
Om twalef uur vanavond pas begint het nieuwe jaar.

De dominee sprak: Juist! Dan gaan we vuurpijlen afsteken.
Het is een prachtig jaar geweest, maar straks is het voorbij.
Laat ons dus heden onze goede voornemens bespreken,
opdat we januari in gaan met een Schone Lei.

Hè ja, zeiden de dames Groen. Men wil zich soms bezinnen,
met weemoed en een glaasje uit de zondagse karaf.
Wij namen ons net voor aan deze puzzel te beginnen.
Hij heeft tienduizend stukjes en hij moet van ’t jaar nog af.

Het schaap beloofde: Ik zal nooit meer van de kerstboom eten
en niesen doe ik voortaan altijd keurig in mijn staart.
De dominee die raadpleegde langdurig zijn geweten;
hij maakte een Geheime Lijst en wierp die in de haard.

Elf oliebollen later wees het schaap naar de pendule:
Maar nou is het toch echt zover, nou heb ik ’t goed gezien!
Kom dominee, de lucifers. Óp naar de vestibule!
Welnee, zeiden de dames Groen. Het is pas tien voor tien.

Opeens begon het buiten hard te ploffen en te knallen,
met overal gezoef, geflits, gedaver en gegil.
Ze stonden elkaar even aan te kijken met z’n allen.
Toen gniffelden de dames Groen: Ach gut, de klok staat stil.

Sjampanje! riep de dominee, bekomen van de schok.
Veel heil en zegen! En ik repareer dit jaar de klok.

© Judy Elfferich

.
cover De Tweede Ronde, afscheidsnummer, winter 2009

 

 

Dit vers staat in het Winternummer van
De Tweede Ronde (thema: afscheid).
 

 

 

Meer schaap-Veronica-verzen
.