Vandaar dus

dromedaris

Waarom ik kijk zoals ik kijk?
Dat zal ik je vertellen.

Ik ben de sjeik zijn beste beest,
zijn liefste dromedaris.
We dronken ooit samen
de melk van mijn moeder,
we raakten verbroederd.

Ik-weet-niet-hoeveel-duizend jaar
zijn mijn en zijn stam bij elkaar
en trokken karavanen
van hier naar daar naar hier.

De zware taaie oliegeur
die opsteeg uit het zand
werd lang door mensen nooit bespeurd;
dat was voor een fijnneuzig dier
wel raar dus.

Maar later kregen ze het door,
die olie moest naar boven
dus wordt er nu geboord, gebouwd
en glimt er glas en glanst er goud,
de sjeik scheurt in bolides rond
en ik ben overbodig.

Toch kan ik je voorspellen:
straks komt geen drup meer uit de grond
en is het klaar met het gepomp,
dan wordt de stad die hier verrees
door zand ondergestoven.

Dan heeft de sjeik mij nodig,
zijn beste dromedaris.

Waarom ik kijk zoals ik kijk?
Vandaar dus.

© Judy Elfferich

In het huis van Hopper

.
Gebeurtenissen in het hoek­appartement op Edward Hoppers schilderij Night windows – met op het laatst een glimp van Hopper zelf. Een animatiefilm van Stefano Armanini.

Bekijk ook eens de gifanimatie die Daniel Pardini maakte van hetzelfde schilderij: klik.

Ik zie, ik zie…

.
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet… en het is in Breda.
Twaalf keer liet een fotograaf zich inspireren door een gedicht of ultrakort verhaal.
Twaalf keer bracht een foto de fantasie van een schrijver of dichter op gang.

Zo ontstonden spannende combinaties.
Wat eerst was staat telkens op de linkerpagina, met rechts de reactie.

‘Verborgen Breda’ is een samenwerkingsproject van de cursusgroep Creatief schrijven Nieuwe Veste en de Fotogroep Breda (die dit jaar haar 60-jarig jubileum viert).
De bijbehorende expositie is t/m 30 maart te zien op het binnenplein van Nieuwe Veste.

Meer projecten
Meer digiboeken