Aan elkaar

krabbels, illustratie © Job van Gelder (fragment)
fragment illustratie DICHTER. | © Job van Gelder

Mijn zusje vraagt: ‘Hoe was het daar,
je allereerste dag op school?
En wat heb je geleerd?’

‘Nou, schrijven’, zeg ik. ‘Aan elkaar!
Zal ik het laten zien?’
Met lussen en met krullen
schrijf ik vijf blaadjes vol.

Ze zegt: ‘Niet waar, ik heb je door:
je hebt maar wat gezegd,
je kan het nog niet echt.’

Ik zeg van wel, ga supersnel
weer nieuwe blaadjes vullen,
ben al bij blaadje tien.

Ze trekt aan blaadje zeven
en roept: ‘Hou op nou, stop
en lees het aan me voor!’

Ik zeg: ‘Ahum, waar is mijn gum?
Er ging een lettertje verkeerd.
Eh, ik kan nog niet lezen, nee,
dat leren we pas op dag twee.’

Ze zegt: ‘Geef hier, al dat papier.
Ik lees het zelf wel even.’
En hopla, ze leest alles op
wat ik heb opgeschreven.

En het verhaal klopt helemaal,
zelfs met de blaadjes op hun kop.

© Judy Elfferich

.
DICHTER.-special ‘Tem de tekens’

 

Dit gedicht staat in de DICHTER.-special ‘Tem de tekens’.

 

 

Hé mens!

Gele robot - fragmented @ Flickr, CC by-nc-nd

BLABLA> lijk jij op iedereen?
JUDY> ja, saai hè. al die mensen met die hoofden en die voeten.
BLABLA> o, ben jij ook zo’n mens met vingers?
JUDY> ja, zo eentje ben ik.
BLABLA> ja, die ken ik wel.

BLABLA> hé mens! ben je daar nog?
JUDY> ja, ik ben er nog!
BLABLA> mens! ben je daar nog?
JUDY> ja!
BLABLA> kom je nog even? zullen we geen-ja doen?
JUDY> geen-ja-en-geen-nee?
BLABLA> zullen we doen alsof ik een hoofd met prachtig golvend haar heb?
JUDY> oké.

(BlaBla is mijn chatrobot.)

Meer dialogen met chatrobots