Foto: indigo_mint (via Flickr) , bewerkt door JudyElf
Als Diederik Deterding jarig was,
elk jaar op achttien maart,
dan lag er in zijn brievenbus
maar één verjaardagskaart.
Op de envelop stond: Ik
en op de kaart: Van Diederik.
Hij strikte zijn verjaardagsdas
en borstelde zijn baard.
Hij bakte eieren met spek
en een verjaardagstaart.
Met slagroom spoot hij daarop: Ik.
Hiep Hiep Hoera Voor Diederik.
Hij zong Lang Zal Ik Leven
en at de roomtaart op.
Hij stopte de verjaardagskaart
weer in de envelop.
Ziezo, die lag alvast weer klaar
voor zijn verjaardag volgend jaar.
Hij pakte zijn cadeautje uit:
een gouden zegelring.
Hij streek het pakpapier mooi glad
en pakte hem weer in.
Dan borg hij het verjaarscadeau
weer in de la van zijn bureau.
Toen kwam er een verjaardag
dat alles anders ging.
Er kwam een grote stapel post
voor Diederik Deterding,
en bloemen en een fles cognac
en dertien dozen vol gebak.
Er belden negen nichten
en zeven neven op.
Zo stond heel huize Deterding
volledig op z’n kop.
‘Poe poe,’ zei Diederik, ‘wel wel wel.’
Op dat moment ging wéér de bel.
Zijn veertig ooms en tantes
die stonden voor de deur,
zijn buren, zijn collega’s
en ook zijn directeur.
Die kwamen allemaal op bezoek
met fuchsia’s en boterkoek.
Hij ging maar even zitten,
hij stond volkomen paf.
Maar daar kwam tante Engelien
met tulpen op hem af
en met margrieten tante Els.
Door iedereen werd hij omhelsd.
Na ’t derde kopje koffie
verklaarde ome Daan:
‘Nu komt er een verrassing
dus gaan we even staan.’
En ze begonnen aan een lied,
zó vals – nee, dat geloof je niet.
Kijk, dát was voor de jarige
nou net even te veel.
Hij hield het acht coupletten uit,
toen schraapte hij zijn keel.
‘Hou op!’ riep Diederik Deterding.
‘Ik vind dat ik zelf veel beter zing.’
Wat waren ze beledigd,
wat waren ze gegriefd!
Opeens was Diederik Deterding
totaal niet meer geliefd.
In amper een kwartiertje tijd
was hij van zijn bezoek bevrijd.
Hij zette alle kopjes
en glazen in het sop.
Hij floot Lang Zal Ik Leven
en at de restjes op.
‘Hè hè’, zei Diederik Deterding.
‘Dat is een hele verbetering.’
Nieuwe vrienden in twee Eindhovense zorgcentra werden samen gefotografeerd.
Schrijfcursisten tekenden op wat de fotografen met de nieuwe vrienden meemaakten en bespraken.
Een samenwerkingsproject van CKE, Vitalis WoonZorg Groep en Bibliotheek Eindhoven.
De expositie hiervan die eerder in de bieb was te zien, krijgt vanaf 28 mei een vervolg in de zorgcentra Peppelrode en Berckelhof.
Nieuwe workshops die aansluiten bij het thema van de komende Kinderboekenweek:
KRADOKELTAALvoor groep 5 t/m 8 PO
We lezen een of meer teksten in Kradokeltaal.
Eens kijken of het lukt om de sleutel daarvan te ontdekken!
De kinderen proberen ook een stukje te schrijven in het Kradooks.
En misschien lukt het zelfs om met z’n allen nog een andere taal te verzinnen?
WEZENS UIT HET BINNENSTEBUITENLANDvoor groep 5 t/m 8 PO
De Snotterwokkel, de Schreupel, de Friep, de Vlabber, de Vlaar…
Wat zijn dat voor wezens? Hoe zien ze eruit? Wat eten ze?
De kinderen worden uitgedaagd om zelf ook vreemde wezens te bedenken
en die te tekenen of beschrijven.
SPACE MAILvoor groep 7, 8 PO & klas 1, 2 VO
‘Hé jij daar aan de overkant!’
Wat zou jij willen vertellen of vragen aan iemand op een verre ster?
Hoe maak je duidelijk wie wij mensen zijn en hoe het hier op aarde is?
We schrijven berichten aan bewoners van een andere planeet.
In deze workshops maak ik gebruik van mijn versjes in Querido’s Poëziespektakel 5: Er zit een feest in mij!
(verschijnt augustus 2012).
Begin dit jaar gaf ik op twee scholen workshops in het kader van de wedstrijd ‘Dichter bij 4 mei’.
De meeste leerlingen schreven het eerste gedicht van hun leven, het onderwerp was: herdenken.
De teksten van de finalisten komen in een bundel van het Nationaal Comité 4 en 5 mei.
De vier winnaars lezen hun gedicht voor bij de herdenkingsplechtigheden dit jaar in Amsterdam, Amersfoort, Westerbork en Vught.
TIJDMACHINE
Het leven is een zandloper Het zand loopt erdoorheen De tijd gaat dringen
De spullen moeten gepakt worden We gaan hier ver vandaan Heel ver weg
We gaan door de tijdmachine We gaan zo snel Het verleden is vergaan
Damian van Riel (Frater van Gemertschool, Tilburg)
Een kamer in een zorgcentrum. Wat zie je daar?
Een zithoek, lamp, kast, klok, plant en televisie, en altijd een verzameling foto’s.
Foto’s van familie en vrienden, foto’s van vroeger.
Het zijn verzamelingen die gevoelens van weemoed oproepen. Ze herinneren vaak aan contacten
uit het verleden. Ze verhalen over oude mensen en de dingen die voorbijgaan.
Het verleden lijkt dus te domineren, en dat terwijl er toch een heden en toekomst is, ook als je in een zorgcentrum woont. In die nieuwe omgeving ontmoet je nieuwe mensen, maak je nieuwe vrienden.
Nieuwe vrienden in twee Eindhovense zorgcentra werden samen gefotografeerd.
Schrijfcursisten tekenden op wat de fotografen met de nieuwe vrienden meemaakten en bespraken.
Gedurende de Boekenweek is deze bijzondere tentoonstelling te zien in de Bibliotheek Eindhoven, verspreid over verschillende vestigingen.
, bewerkt door JudyElf
