Een dode
pepernoot?
Welnee, die is
niet dood.

Pak de stofzuiger…
Kijk ’m beven.
Kijk ’m loeren
naar je schoen.

^{© Judy Elfferich}

Een 160′je is een tekst van precies 160 tekens.

www.precies160.nl

- Wie borduurt de petten voor Willem-Alexander en de adjudanten van de Gouden Koets?
- Waarom is het zo moeilijk om te stoppen als je eenmaal met borduren bent begonnen?
- Zijn er nog kinderen die van hun oma leren borduren?

Achter elk borduurwerk schuilt een verhaal.
Deelnemers aan de cursus Creatief schrijven I haalden die verhalen naar boven in interviews
met bordurende Bredanaars.

Deze teksten, de borduurwerken zelf en foto-impressies van de makers zijn vanaf 3 november
te zien op de bovenverdieping van Nieuwe Veste.
Bovendien: eigentijdse borduursels van middelbare scholieren.

Insomnia! De hele lange nacht bleef ik aan ’t tobben
over die ene regel, van Der Doodsklaroenen Stoot.
Ik kreeg opeens zo’n trek in een kroketje van Van Dobben.
Of twee kroketjes. Maar er was alleen maar suikerbrood.

O! antwoordden de dames Groen. En die Parijse wafels?
We vroegen ons al af waar die gebleven konden zijn…
Als wij niet kunnen slapen, repeteren we de tafels
van dertien en van zeventien, vanwege onze lijn.

We worden altijd zo nerveus van ’t tikken van de wekker;
daar zetten we dan meestal onze theemuts overheen.
Maar ja, dan hoor je hem weer níet. Dan slaap je ook niet lekker.
De Leegte! sprak de dominee. Luguber fenomeen!

Zeg, zei het schaap Veronica en keek in de beschuitbus,
dit ziet er óók luguber uit. En waaro is de zjem?
’t Is algemeen bekend dat ik geen krekkers en geen fruit lust!
verkondigde de dominee met overslaande stem.

Zo? zei de ene dame Groen. En vast ook geen sardines?
De andere dame Groen zei: En geen glaasje o de vie?
Ahum, zei ’t schaap Veronica. Die Belgische pralines,
die zijn ook op. En gisteren toen waren er nog drie.

De dominee werd langzaamaan zo rood als een pioen.
Eh… zei hij toen. Zal ík dan straks de boodschappen maar doen?

^{© Judy Elfferich}

Dit vers staat in het Herfstnummer van De Tweede Ronde.

Zó lig je in Morpheus’ armen en je droomt van Hoger Dingen,
zó gloort weeral de dageraad en ziet: ons schaap is acht!
Voorwaar, het past ons om een vrolijk lied voor haar te zingen.
En hoort gij dat geklepper? De verjaarspost wordt gebracht.

Ze slopen naar de zolder toe, zo zachtjes als ze konden,
met broodjes en kadootjes, op hun toffels, tree voor tree.
Daar lag het schaap, klaarwakker en ontzettend opgewonden.
Lang zal ze leven, zongen ze en morsten met de thee.

Veronica wou weten: Ben ik nu echt acht geworden?
En mag ik heel de dag een roze strikje in mijn staart?
En gaan we straks gezellig heel de middag ganzenborden?
En dat ik alle potjes win? – O kijk, een ansichtkaart!

Van wie zou die nou zijn? Wat leuk, hij is van tante Annie!
Er staat een grote 8 op en een mooi verjaarsgedicht.
De dames Groen verbleekten en ze stamelden: Dat kan nie.
Een kaart van tante Annie – die ginds op Zorgvlied ligt!

Er is Meer, sprak de dominee, dan ons verstand bevroedt.
Maar nu snel naar beneden: daar is taart in overvloed.

^{© Judy Elfferich}

Dit vers staat in het Zomernummer van De Tweede Ronde, dat ook is verschenen als Zomerboek.

^.

.
.
.
.
.
……..Het hele schaap Veronica
^.
.
.
.
.
.
^{.
….Omslagtekening: Wim Bijmoer}

Ik herinner mij de trillende stem van mijn opa over ‘het vergankelijk leven’.
Ik herinner me het geluid van voetstappen in het grind.
Ik herinner me sleetje rijden aan de trekhaak van de auto.
Ik herinner me het plakje worst van de slager.

Marjoleine Boonstra

Over het ondoorgrondelijke menselijk brein en de werking van het geheugen gaat Herinnerik,
‘docblog’  bij het festival Het Geheugenhuis.
Bekijk Wat mijn hart zingt of een documentaire over het werk van Douwe Draaisma.
Lees de lijstjes met herinneringen van Rudy Kousbroek en anderen; voeg als je dat wilt een
eigen lijstje toe.

Herinnerik

De gedrukte versie van dit boekje is verkrijgbaar bij de balie van de bibliotheek Breda en
centrum voor de kunsten Nieuwe Veste, zolang de voorraad strekt.